Blz. 41

“Ik sta op ‘mute’, sinds een jaar en wat maanden. Niet erg, want zo kan ik doen wat ik moet doen. Verhuizen, verbouwen, verder leven…

Over een paar maanden, als we ‘te plak’ zijn, onze woning betrekken met uitzicht op de perenboom waaronder we negen jaar geleden trouwden, zal het stof waarschijnlijk neerdalen. Verwacht ik dat de pijn naar binnen dringt. Verwacht ik dat ik de moed zal opbrengen om het gesprek met de GGZ aan te gaan. 

Nog altijd verwacht ik mijn lief terug. Nog altijd begrijp ik niet wat er daar mis gegaan is.

Deze week pak ik voor het eerst sinds een tijd voorzichtig weer een stukje werk op. Actrice zijn vergt kwetsbaarheid, controle en transparantie. Dat maakt mijn werk uitvoeren sinds het overlijden heel lastig.

Hoewel mijn lichaam soms heftig en onverwacht reageert, dingen doet,of niet doet, welke ik niet in de hand lijk te hebben (opgeslagen trauma?), heb ik toch besloten deze klus aan te nemen. Een film waarin, toevallig, ‘rouw’ een belangrijke rol speelt. Het is een mooi, integer en speels script, geschreven vanuit een klein meisje. Ik zal de rol van moeder van het meisje spelen, wiens oma overleden is. Ik zal naast een grafkist zitten met daarin een gespeeld lijk. De makers kenden me niet persoonlijk, anders  hadden ze me nooit durven vragen, zeiden ze. Ik vroeg ze niet de hele crew in te lichten en vooral te doen of er niets aan de hand was en vooral alle grappen te laten zijn die er zullen zijn in zo’n situatie.

Ik kan het hebben, denk ik.

Van de week zat ik alleen onder onze scheve perenboom, waaronder we negen jaar geleden een geweldig feest hadden met al onze geliefde vrienden en familie.

Nooit zal ik alle antwoorden gaan krijgen. Ooit zal ik weer ‘aan’ staan. Het zal zachter worden. Dat moet. Tot die tijd gaan we voort.  Ook al heb ik momenten dat ik denk: ‘laat maar’. Ik ben gezegend met flinke wortels.  Dus voort, voor de kinderen. Voor het leven.

Net als de ouwe perenboom die scheefgegroeid, na tal van stormen, nog steeds de vruchten draagt en weigert op te geven of om te vallen…“